كتاب داراى چهار فصل است : فصل يك : نويد ولادت مهدى در انديشهء بشرى ؛ فصل دو : طلوع خورشيد ولايت قبل از ولادت ؛ فصل سه : تجلّى خورشيد ولايت بعد از ولادت ؛ فصل چهار : درون‌مايه‌هاى شعر مهدوى . در فصل نخست ، ضمن اشاره به نويد و بشارت مهدى در كتب آسمانى و انعكاس آن در شعر شاعران شيعه ، عمدهء فصل را به گزارش اشعارى از شاعران اهل سنّت اختصاص داده است . در اين فصل ، از يازده شاعر زير ياد ، و از هر كدام شعرى آورده شده است : ابن ابى الحديد ( م 656 ق ) ، ابن عربى ( م 637 ق ) ، ابن طلحهء شافعى ( م 65 ق ) ، صدر الدين قونوى ( م 673 ق ) ، بسطامى ( م 585 ق ) ، فضل بن روزبهان ( م 909 ق ) ، يحيى بن سلامهء خصفكى ( م 553 ق ) ، ابن طولون ( م 953 ق ) ، عبدالكريم يمانى ، عامر بن عامر بصرى و عبدالوهاب بدرى ( معاصر ) . در فصل دوم ، نخست اشعار منسوب به امام على عليه السلام و ديگر امامان را به اختصار مىآورد و سپس به شاعران شيعى پيش از ولادت امام مهدى عليه السلام اشاره دارد و دوازده شاعر را نام برده است كه عبارت اند از : كُمَيت اسدى ( م 126 ق ) ، ورد بن زيد اسدى ، زيد بن على ( م 122 ق ) ، سيّدِ حِمْيَرى ( م 173 ق ) ، عبدى كوفى ، دِعبِل ( م 246 ق ) ، على بن ابى عبد اللَّه خوانى ( م 203 ق ) ، عبد اللَّه بن ايّوب حزيبى ( م 220 ق ) ، مصعب بن وهب ، اسماعيل بن صالح ( م 254 ق ) ، ابوالغوث اسلم ( م 254 ق ) ، ابن رومى ( م 283 ق ) . در فصل سوم ، شعر شاعرانى را آورده و تحليل كرده است كه به عربى بعد از ولادت امام مهدى عليه السلام شعر گفته‌اند . در اين فصل از چهارده شاعر زير سروده‌هايى ذكر شده است : بهاءالدين اربِلى ( م 692 ق ) ، شيخ بهايى ( م 1031 ق ) ، سيد حيدر حلّى